Julia Dang maakt van haar chemo-outfits een statement: ‘Ik wil mezelf blijven’

Als je de video’s van de Zweedse fashion creator de afgelopen maanden voorbij hebt zien komen, is de kans groot dat je even bent blijven hangen. Haar iconische outfits zijn al reden genoeg, maar inmiddels trekt vooral de aandacht hoe ze op een open en stijlvolle manier haar borstkankerdiagnose met haar volgers deelt.

Ik belde met Julia over hoe ze deze moedige keuze maakte, over de kracht van mode en waarom ze haar hakken gewoon aantrekt voor een chemobehandeling.

Mode-influencer Julia Dang vertelt openhartig over haar borstkankerdiagnose

Je hebt vanaf het begin heel open over je borstkankerdiagnose gedeeld. Waarom besloot je dat zo vroeg te doen?

“Mijn werk is ontzettend persoonlijk, dus het zou voor mij niet eerlijk hebben gevoeld om zo’n groot deel van mijn leven achter te houden. Daarnaast hielp het me om de diagnose zelf een plek te geven. Door erover te praten, werd het voor mij normaler en kon ik er beter mee omgaan.

Ik weet uit eerdere periodes in mijn leven dat het voor mij niet werkt om op social media niet helemaal eerlijk te zijn. Toen de artsen me vertelden dat ik minimaal zes maanden ziek zou zijn en eigenlijk niet moest werken, voelde dat dubbel. Creatief bezig zijn geeft me energie, passie en iets om naar uit te kijken. Als ik dat volledig zou opgeven omdat ik ziek ben, zou ik het gevoel hebben dat ik ook een deel van mezelf verloor.

De Koreaanse creator [die ook gediagnostiseerd werd met kanker, red.] was daarbij een grote inspiratie. Ze bleef zichzelf, deed haar make-up, kleedde zich mooi aan en liet zien dat kanker er niet maar op één manier uitziet. Toen ik zelf de diagnose kreeg, stuurde ik haar een bericht met vragen over pruiken en hoe zij zichzelf bleef tijdens haar behandeling. Zij gaf me het vertrouwen dat ik ook mezelf mocht blijven.”

Je stijl is altijd een belangrijk onderdeel van jou geweest. Heeft mode sinds je diagnose een andere betekenis gekregen?

“Absoluut. Misschien zelfs meer dan ooit. Vlak voor mijn diagnose had ik een grote zomerreis gepland en bewaarde ik al mijn leukste outfits daarvoor. Toen die reis niet doorging omdat mijn arts reizen afraadde, dacht ik: waarom zou ik wachten op een speciaal moment? Dat moment is nu. Als ik mijn outfits niet op vakantie kan dragen, draag ik ze gewoon naar mijn ziekenhuisafspraken.

Ik heb nauwelijks nieuwe kleding gekocht sinds mijn diagnose. Wat vooral veranderd is, is de manier waarop ik me aankleed. Ik ben mijn haar kwijtgeraakt en dat voelt alsof je een stukje van je identiteit verliest. Juist daarom is kleding belangrijker geworden. Het helpt me eraan herinneren dat ik nog steeds Julia ben.

Ik kleed me niet meer voor een bestemming of gelegenheid, maar voor het gevoel dat kleding me geeft. Als een outfit me zelfvertrouwen geeft of me helpt om me sterker te voelen, is dat veel belangrijker geworden.”

Je chemo-outfits zijn inmiddels bijna een signature. Was dat een bewuste keuze?

“Eigenlijk is dat heel natuurlijk ontstaan. Ik dacht: dit is niet het moment om kleding te bewaren voor later. Tijdens mijn eerste chemobehandeling lag ik op een ziekenhuisbed en keek ik naar mijn sokken. Ik dacht alleen maar: nee, dit voelt niet als ik. Dus trok ik mijn hakken aan.

Hoe oppervlakkig dat misschien ook klinkt, ik voelde me meteen beter. Ik voelde me weer mezelf. Sindsdien trek ik aan waar ík blij van word. Misschien klinkt dat tegenstrijdig als je alleen naar het ziekenhuis gaat, maar juist daardoor voelt het alsof ik mezelf niet kwijtraak.”

Wat zou je het liefst dragen als je door de ziekenhuisgangen loopt?

“Zonder twijfel iets van couture. Gewoon iets heel high fashion en avant-garde.”

Zelfs je chemokuur, die je ‘red devil’ noemt, wist je creatief te benaderen. Waar komt dat vandaan?

“Toen ik hoorde dat mijn chemokuur ook wel de ‘Red Devil’ werd genoemd, moest ik meteen lachen. Op de dag van die behandeling droeg ik Prada, dus in mijn hoofd werd het meteen The Devil Wears Prada. Zulke creatieve haakjes helpen me om iets zwaars nét iets lichter te maken.

Toen mijn haar begon uit te vallen, besloten mijn vrienden en ik er een soort ‘funeral for my hair’ van te maken. Iedereen kwam helemaal in het zwart. Natuurlijk is dat bitterzoet, want de chemo is zwaar en er zijn genoeg dagen waarop ik me echt vreselijk voel. Maar als ik ergens humor of creativiteit in kan vinden, helpt dat me enorm.

Als mijn vrienden en ik samen het ziekenhuis binnenlopen, kijkt iedereen even op. We komen binnen als een soort gang, allemaal leuk aangekleed, en je ziet mensen glimlachen. Als we iemand daarmee even een beter gevoel kunnen geven, betekent dat ontzettend veel voor me.”

Hoe belangrijk zijn je vrienden geweest tijdens dit proces?

“Mijn vrienden zijn mijn gekozen familie. Ze geven me de kracht om hier doorheen te komen en steunen me in alles. Als ik zeg: ‘Iedereen komt in hakken naar het ziekenhuis’, dan doet gewoon iedereen mee. Niemand vindt dat gek. Ze begrijpen dat dit mijn manier is om mezelf te blijven.

Kanker blijft een enorme mentale strijd. Er is geen goede of foute manier om ermee om te gaan, maar een sterk support system maakt alles draaglijker. Veel mensen worden heel voorzichtig zodra ze horen dat je kanker hebt. Ze zijn bang iets verkeerds te zeggen of durven bijna niet meer te lachen. Terwijl ik juist degene ben die zegt: ‘Het is oké. Maak grappen. Laten we gewoon lachen.’

Ik wil niet dat mensen op eieren om me heen lopen. Ik wil nog steeds dezelfde Julia zijn.”

Je bent de jongste op de afdeling oncologie. Hoe is dat?

“Dat vond ik misschien wel een van de moeilijkste dingen aan mijn diagnose. De eerste keer dat ik in de gezamenlijke behandelruimte zat, voelde ik me ontzettend alleen. Vrijwel iedereen die ik zag was veel ouder dan ik. Ik heb zelfs aan de verpleegkundigen gevraagd of er ook mensen van mijn leeftijd behandeld werden.

Ik kreeg ook een informatiepakket van een Zweedse borstkankerstichting waarop alleen oudere vrouwen stonden. Ik weet nog dat ik dacht: dit helpt me eigenlijk helemaal niet. Ik voelde me juist nóg meer alsof ik er niet tussen hoorde.

Daarom betekende het zoveel toen ik de video’s van Jieun Yoo ontdekte. Zij was jong, bleef zichzelf tijdens haar behandeling en liet zien dat kanker er niet maar op één manier uitziet. Zodra je iemand ziet in wie je jezelf herkent, voel je je minder alleen. Dat is ook waarom ik mijn eigen verhaal deel. Hopelijk kan ik dat gevoel nu aan iemand anders geven.”

Welke reacties uit je community zijn je bijgebleven?

“Ik besefte ineens hoeveel jonge vrouwen én mannen op dit moment ook met kanker leven. Zoveel mensen hebben me een bericht gestuurd om hun verhaal te delen. Dat had ik nooit verwacht.

Toen ik zelf de diagnose kreeg, voelde ik me ontzettend alleen. Daarom vind ik het bijzonder dat mijn video’s nu misschien voor iemand anders dat gevoel een beetje kunnen wegnemen. Ik noem mijn community altijd de ‘baddies battling cancer’. Er zijn zoveel jonge mensen die hiermee leven, maar je ziet ze online nauwelijks.

Sommige berichten zijn ook gewoon grappig. Ik vertelde bijvoorbeeld dat ik na een oncologieafspraak mijn auto had gecrasht, waarna meerdere mensen reageerden dat hun precies hetzelfde was overkomen. Dat is natuurlijk tragisch, maar ook zó specifiek dat je er bijna om moet lachen. Juist dat soort momenten laten zien dat je niet de enige bent.”

Zijn er kleine dingen die je helpen op moeilijke dagen?

“Mijn verloofde maakt iedere ochtend een soort ontbijtmenu. Ze schrijft alle ontbijtopties op een kaartje en komt vervolgens de slaapkamer binnen alsof ze ober is in een restaurant. Het is een klein gebaar, maar daardoor begint een zware dag meteen lichter.

Daarnaast proberen we iedere dag samen een wandeling te maken. Op dagen waarop je weinig energie hebt, ga je juist dat soort kleine momenten meer waarderen. Ze zorgen ervoor dat het leven niet alleen uit ziekenhuisafspraken en behandelingen bestaat.”

Welk taboe of misverstand rondom kanker zou je willen wegnemen?

“Dat mensen vaak niet weten hoe ze erover moeten praten. Zodra iemand het woord ‘kanker’ hoort, wordt alles ineens heel zwaar. Terwijl ik juist heb gemerkt dat daar geen vaste regels voor bestaan.

Voor mij is kanker geen automatisch doodvonnis. Mijn plan is om beter te worden. Natuurlijk zijn er moeilijke dagen en voel ik me soms ontzettend slecht, maar dat betekent niet dat alles alleen maar verdrietig hoeft te zijn. Soms wil ik huilen, soms wil ik keihard lachen. Allebei mag naast elkaar bestaan.

Ik denk dat veel mensen bang zijn dat ze niet de perfecte vorm van steun kunnen bieden, maar die bestaat helemaal niet. Iedere dag heb ik iets anders nodig. Vraag daarom gewoon wat iemand nodig heeft. Je hoeft niet de juiste woorden te hebben. Ik heb veel liever dat iemand eerlijk zegt: ‘Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen’, dan dat iemand helemaal stil blijft.”